[Fic]Magi Allจูดัล - เสียงสะท้อน1

posted on 18 May 2014 12:56 by berry15uke in Fic
 
 
 
 

เจ็บ…….

นั้นคือความรู้สึกที่ตัวเรารู้จักมาตั้งแต่จำความได้ มันคือความรู้สึกที่สอง

จากความรู้สึก “เกลียดชัง เคียดแค้น”

ฉัน…..แค้นและขอสาปแช่งพวกนายทุกคน….พวกมนุษย์ทุกคนเลย…..

 

“เมไจเนี่ย ถ้าใช้พลังเวทย์ไม่ได้ก็เหมือนมนุษย์ธรรมดาๆนี่เองซินะ ฮึๆ“

 

“อย่านา ถ้าทำให้เปื้อนมากกว่านี้ เดี๋ยวโดนเบื้องบนลงโทษเอาหรอก”

 

ชาย 2 คน พูดกันไปมาในขณะที่กำลังกระทำบางอย่างกับร่างกายของเด็กน้อยคนนึง เด็กผู้ชายผมยาวสีน้ำเงินออกดำ ผิวที่ขาวดูน่าสัมผัส กับ ดวงตาสีแดงเข้มชวนให้น่าหลงใหลแต่ทว่าตอนนี้ร่างกายของเขากำลังโดนสิ่งเลวร้ายกระทำย่ำยีอยู่ แววตาที่เหม่อในขณะร่างกายสั่นไหวไปตามแรงกระแทกกระทั้นของสัตว์ป่าในคราบมนุษย์ เขากัดปากจนเลือดเพื่อกดข่มความรู้สึกที่เจ็บปวดและขยะแขยง เพราะทุกครั้งหลังจากที่โดนทำแบบนี้ ตัวเขาก็จะได้รับการรักษาร่างกายและทำความสะอาดให้หมดจนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

“อา จะออกแล้ว!!”

 

“เฮ้ย!อย่าปล่อยเข้าไปข้างในนะ รู้มั้ยมันลำบากเวลาล้าง”

 

สิ้นสุดเสียง น้ำร้อนๆอันโสโครกก็ได้ฉีดเข้าไปภายในตัวของเด็กน้อย จนทำเอาร่างเล็กนั้นสะดุ้งจนตัวโยน และอีกครั้งที่ดวงตาเริ่มพร่ามัวจนสลบไป

 

หากไม่มีไอ้ของที่กักขังพลังของเขา เขาจะฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า

พวกมันให้หมด…….

 

และ……ทุกอย่างก็มืดลงสนิท ฉันจำได้แต่เสียงเชยชมของพวกมัน

ไม่มีใครที่ฉันต้องคาดหวัง ไม่มีราชาที่ฉันต้องเลือกหา….

 

ความแค้นและความชิงชังต่อมนุษย์

 

ฉันจะเป็นเมไจที่คัดเลือกคนแข็งแกร่งสุดๆแล้วลบล้างพวกหน้าโง่ทั้งหลายแหล่นั้นเอง….

 

+++++++++++++++++++++++++++++

+++++++++++++++++++++++++

+++++++++++++

 

ในช่วงเวลาก่อนหน้านั้น จูดัล รู้แค่ว่า เมื่อเมไจคนนึงตายไปจะมีเมใจเกิดขึ้นมาแทนที่

และพวกกลุ่มคนที่รับรู้การเกิดของเมไจ นั้นคือตัวเขาที่ถูกลูฟคัดเลือก ตัวเขาได้ถูกแยกออกห่างจากอ้อมอกของพ่อแม่ ครอบครัวของเขาถูกฆ่าตายไป จนไม่เหลือใครอีกเลย

 

“ท่านคือเมไจ ได้โปรดช่วยเหลือ พวกเราด้วย”

 

ช่วยเหลือ…….ฮึ…ช่างน่าขัน……

ก็ได้…ฉันจะช่วยเหลือพวกแกเอง…….

 

 

สีดำสีแดงสีขาวที่ตัดกันแต่พอผสมกันมันก็ลงเอยเป็นสีที่เราต้องการว่าจะให้มันดำลงหรือสว่างขึ้นมา แต่สำหรับตัวฉันเอง ฉันเลือกที่จะให้มันกลายเป็นสีดำซะให้หมด แล้วแต้มด้วยสีแดงรอบๆ ใช่…..สีแดง….สีเลือดของพวกมนุษย์…….

 

วันเวลาผ่านไป 10 ปี ความเคียดแค้นที่ผสมไปกับความมืดมิดในจิตใจ

ของบุรุษที่เป็นเมไจคนนี้ ลูฟสีดำทมิฬได้บินวนไปรอบๆตัวของเขา

 

“จูดัล”

 

เสียงทุ้มที่หนักหน่วงของชายคนนึงเอ่ยเรียกหา เมื่อเขาได้เจอแมว(?)ตัวนึงนอนบนกิ่งไม้สูงใหญ่เงียบๆ ชายคนนี้คือ เรน  โคเอน เจ้าชายที่ 1 แห่งจักรวรรดิเจิดจรัส ผู้ซึ่งเป็นถึงแม่ทัพแห่งกองทัพพิชิตตะวันตก

 

“โคเอน ?”

 

ร่างบางได้ก้มลงมองหาคนที่เรียกชื่อเขา ดวงตาสีแดงๆได้จับจ้องมองคนที่อยู่ข้างล่าง เขายกตัวเองให้ลอยตัวลงมาจากกิ่งไม้สูงนั้นมาหาทันที โคเอนได้เอื้อมมือคว้าจับลำตัวของเมไจคนนี้ไว้ แต่ไปมาก็เหมือนกับอุ้มนั้นแหละ ตัวของจูดัลก็หนักเพราะไม่ได้บอบบางเหมือน โคฮะ แถมยังมีกล้ามหน้าท้องด้วย แต่สำหรับโคเอนแล้ว จูดัลนั้นเบามาก หรือเพราะจูดัลใช้เวทย์ลอยตัวช่วยหรือเปล่าก็ไม่รู้ซิ

 

“หือ ?”

 

แลดูจูดัลจะนึกอะไรบางอย่างได้ เขาคว้ากอดคอนั้นไว้แล้วเริ่มทำการคลอเคลียแบบแมวจริงๆ และถ้าเขาทำแบบนี้ทุกครั้ง รอยยิ้มของชายคนนี้ก็จะผุดขึ้นมาทีละนิด

 

“ทำไมต้องมานอนปลีกวิเวกคนเดียวแบบนี้เสมอเลยนะ”

 

โคเอนถามขณะที่กำลังอุ้มแมว(?)

 

“ก็ฉันไม่อยากไปรบกวนนี่นาแถมเบื่อโคฮะด้วย ชอบจุ้นจ้าน ยิ่งช่วงนี้เพลียๆอยู่”

 

“เพลีย…. เพราะไปเล่นกับซินแบดมาซินะ”

 

ดวงตาคมกริบเอ่ย ขณะที่มือนั้นก็แกะผ้าที่รัดผมของจูดัลทีละนิด

 

“แหมมมม ฉันก็แค่ไปเล่นสนุกๆมา ทั้งซินแบด ทั้งเจ้าเปี๊ยกเมไจ แต่ก็มีข่าวให้นาย โอ๊ย!!!”

 

เด็กหนุ่มร้องเสียงหลงกับการที่โดนมือแกร่งกระชากผมหลังจนหน้าหงายไปตามแรงดึง ริมฝีปากเปิดออกมาได้ถูกความร้อนรุ่มของริมฝีปากหนานั้นประกบไว้แน่น พลางลิ้นได้สอดรุกเข้าหาทันทีโดยที่ไม่มีการขัดขืนใดๆ

เส้นผมสีน้ำเงินเข้มจนเหมือนเป็นสีดำสนิทได้ถูกปล่อยออกมาให้เป็นอิสระจากการที่ถูกมัดเป็นเวลานาน และเพราะสีเข้มๆของมันจึงทำให้ผิวกายนี้ดูโดดเด่น  ดวงตาสีแดงดั่งเลือดที่จ้องมองเขา ทุกสิ่งทุกอย่างของจูดัลมันช่างทำให้น่าหลงใหล มันยิ่งกว่า สถานะของการเป็นเมไจเสียอีก…..

 

“ห้ามปล่อยผมให้ใครเห็นนะ นอกจากข้าเท่านั้น จูดัล….”

 

มันเป็นกฎสำหรับตัวของจูดัลตั้งแต่ที่เขาเข้ามาในจักรวรรดิเจิดจรัส ให้ถักเปียไปแบบนั้น ห้ามปล่อยผมให้ใครเห็นนอกจาก โคเอน หรือคนในกลุ่มพี่น้องของโคเอน เท่านั้น อาจจะเพราะความเห็นแก่ตัวที่โคเอนมี ไม่ยอมให้ใครได้ชมเชยความงดงามนี้นอกจากตัวเขา

 

“อืม….ฉันรู้น่า”

 

ร่างเล็กตอบแล้วกอดคลอเคลียไปแบบนั้น

 

“ถ้าสิ้นสุดสงคราม เจ้าคิดจะทำอะไรต่อ..?”

 

โคเอนได้ถามอีกครั้ง เขาได้จับจ้องมองปฏิกิริยาของจูดัล และเป็นไปตามที่คาดไว้ ชายหนุ่มเงยหน้ามองโคเอนแล้วแสยะยิ้มออกมา

 

“นั้นซินะ จะเล่นอะไรกันต่อดีหละ….”

 

และการสนทนาก็ได้เงียบลงไป ก่อนที่ต่างคนจะขอตัวลาไปทำอย่างอื่น ทิ้งหลงเหลือแค่การสัมผัสเท่านั้น แต่ทว่ามันไม่มีความหมายอะไรสำหรับเมไจคนนี้ แม้จะตอบสนองไปก็แค่หน้าที่และความสนุก การหลวมตัวก็อาจมีบ้าง แต่จูดัลก็ไม่ได้คิดอะไรกับความรู้สึก เขามีแต่คำว่า ความสนุกสนาน การวางแผน การเดินหมากครั้งต่อไป จูลดัลเป็นเมไจที่อาจจะเกลียดแค้น ชิงชัง ต่อโชคชะตาตนเอง และเพราะแบบนั้น จิตใจเลยถูกย้อมไปด้วยสำดำ

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

++++++++++++++++++++++++++++

++++++++++++++


 
 
#ต้องขยันวาดมากๆ OTZ

Comment

Comment:

Tweet