[Fic]Magi Allจูดัล - เสียงสะท้อน2

posted on 20 May 2014 15:28 by berry15uke in Fic
 
 

“จูดัล…..ตื่นซิ”

 

เสียงหวานๆที่ดูอ่อนโยนนั้นได้ดังกระทบเข้าสู่โสตประสาท เด็กหนุ่มผมสีเข้มค่อยๆลืมตามองว่าใครที่เรียกเขาให้ตื่นจากการนอนพักครั้งนี้ แต่ทว่าพอเห็นเต็มตาว่าใครมาหาก็เลยลุกขึ้นแต่ก็โดนมือบางนั้นจับกดให้นอนลงต่อ

 

“………เกียคุเอน….”

 

ผู้เป็นพระมเหสีของจักรพรรดิเจิดจรัส เรน เกียคุเอน ได้นั่งลงข้างๆบนฟูกเตียง สายตานั้นได้มองจูดัลอย่างเป็นมิตรที่ดีแต่สำหรับตัวของจูดัลเอง มันไม่ใช่แบบนั้น การยิ้มมันก็แค่เปลือกนอกของยัยแม่มดคนนี้

 

“เห็นว่าบาดเจ็บจากการต่อสู้มา เป็นอย่างไรบ้างจ๊ะ”

 

ฝ่ายหญิงยังคงเอ่ยถามถึงอาการหลังจากที่จูดัลได้ไปต่อสู้กับอาลาดินที่เมืองบัลแบดและบาดเจ็บกลับมาพร้อมกับบางสิ่งที่อาลาดินทำให้เขาได้เห็นความทรงจำแสนเลวร้าย

 

“ก็….ไม่เป็นอะไรมาก ฉันแค่ขอนอนพักบ้างเท่านั้นเอง”

 

จูดัลตอบด้วยหน้าตานิ่งๆ

 

“งั้นหรือจ๊ะ…”

 

ริมฝีปากสีแดงคลี่ยิ้มแล้วหัวเราะเล็กน้อย มือที่จับลูบแถวต้นแขนของเด็กหนุ่มจู่ๆก็ได้บีบอย่างรุนแรง

 

“!!!!!!!!”

 

ลูฟสีดำจำนวนหนึ่งได้พุ่งบินเข้ามาล้อมตัวจูดัลไว้เหมือนเป็นเกราะกำบัง

 

“จูดัล เมไจของพวกข้า เจ้าคงไม่อ่อนแอลงใช่มั้ย ถ้าเจ้าอ่อนแอลง…..เจ้าอาจจะต้องตายในมือพวกข้าแล้วนะ”

 

ใบหน้าหวานได้เปลี่ยนไปเป็นใบหน้าชองตัวตนจริงๆของแม่มด อัลซาเมน

แรงกดดันที่มหาศาลนั้นเหมือนพยายามเข้ากดดันร่างกายของเด็กหนุ่ม แต่ทว่าก็ไม่ได้ผล

จูดัลมองใบหน้านั้นอย่างนิ่งเฉยแล้วยิ้มมุมปาก

 

“รู้แล้วหละน่า….”

 

……..อย่าเพิ่งใจร้อน….

เราต้องรอให้พวกมันฆ่ากันเองก่อน….

เรายังต้องใช้ประโยชน์จากพวกนี้อยู่….

 

“เมไจ เจ้าคงไม่คิดทรยศพวกเราหรอกนะ”

 

เกียคุเอนเอ่ยถามอีกครั้งและสิ่งที่ตอบกลับมาคือรอยยิ้ม ลูฟสีดำได้พุ่งเข้าหาตัวจูดัลแล้วหายไป ภายในห้องนี้จึงเหลือแค่เกียคุเอนกับพรรคพวก

 

“ฮึ….เจ้าเมไจที่ตกลงสู่ความเสื่อม….”

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

+++++++++++++++++++++++++++++++

++++++++++++++++

 

ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักได้พัดเอาความร้อนออกไป ความเย็นได้เข้ามาแทนที่ ซึ่งเหล่าผู้คนต่างพากันยินดีกับสายฝนครั้งนี้มาก

 

“เฮ้ออออ อากาศแบบนี้แหละที่รอคอย”

 

เรน โคฮาพูดไปบิดขี้เกียจไปบนเก้าอี้ที่ตนนั่ง  ก่อนจะก้าวขาลงมาไปยืนพิงที่ริมหน้าต่างบานใหญ่ เพื่อจะได้มองเม็ดฝนและท้องฟ้าสีดำนั้นให้เต็มตาตนเอง

 

“ทำไม….รู้สึกเหมือนเห็นภาพจูดัลร้องไห้เลยนะ”

 

ภาพแบบนั้นได้แว้บเข้ามาในหัวของโคฮาเอาดื้อๆ

 

“ท่านโคฮา การที่ท่านจูดัลจะร้องไห้คงไม่เป็นอย่างนั้นหรอกคะ “

 

เหล่าบริวารได้เอ่ยตอบแล้วหัวเราะกันอย่างขบขันนิดๆ

 

“มันก็จริงน้า แต่….ถ้าร้องไห้จริงๆมันคงกระตุ้นอารมณ์ความสุขของข้าได้ไม่น้อยเลย”

 

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ได้ปรากฏออกมาอย่างเห็นได้ชัด นิสัยที่ซ่อนไว้ของ เรน โคฮา คือการได้เห็นคนที่เก่งแบบจูดัล ต้องมานอนร้องไห้ อาจจะเพราะชอบแกล้งนี่แหละ ถ้าเขาทำได้ก็จะทำ

แต่ติดที่จูดัลค่อนข้างจะเก่งกว่าเขาและคอยจะหลบปลีกตัวเสมอ เลยหมดโอกาสจะได้แกล้งเรื่อย

Comment

Comment:

Tweet

ช่วยแต่งต่อหน่อยนะคะ เราชอบจูดัลมากๆๆๆๆๆเลยคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ^0^

#2 By Tsubagi (171.96.167.92|171.96.167.92) on 2014-10-15 15:02

#1 By Tsubagi (171.96.167.92|171.96.167.92) on 2014-10-15 15:01